Ecologisch én goedkoop - tip 2

Ik had nooit gehoopt dat een zelfgemaakte deo goed zou werken. 
Maar ik moet toegeven... HET WERKT ECHT! (bij mij toch)

Ik was al langer op zoek naar een oplossing voor een goede, afvalvrije en gezonde deo. Maar je kent dat wel, het kwam er nooit echt van om het ook eens effectief te maken.
Eerst had ik een deo-blok van bij Lush, waar ik meer dan anderhalf jaar mee heb gedaan. Maar die kwam op zijn eind. En eigenlijk ging dat steeds minder goed naar mijn mening. Om de blok uit te smeren onder je oksels moest je hem lichtjes nat maken want anders wreef je je gevoelige okselhuid open. Misschien omdat die al anderhalf jaar meeging en wat droog werd… 

En toen kwam ik deze post op de Facebookpagina van Emily-Jane Lowe aka 'Leven zonder Afval' tegen. Ik las het poepsimpel receptje en had dus blijkbaar alle ingrediënten in huis.
Dus stimuleerde ik mijn discipline en begon eraan! 
Het was wel al 21u30 voorbij maar in nog geen 10 minuutjes was het klaar!

Hier is haar receptje:
4 eetl kokosolie
3 eetl baking soda
2 eetl maizena
1 eetl glycerine of olijfolie

Maar na het lezen van de reacties en het beseffen dat ik geen maizena in huis heb, deed ik het volgens volgend aangepast recept:
4 eetl kokosolie
3 eetl baking soda
1 eetl Johannesbrood pitmeel (is blijkbaar voor de binding)
10-tal druppels etherische olie: ik deed er 4 van Tea tree (is bacteriedodend) en 6-tal Lavendel voor de geur

De glycerine of olijfolie liet ik vallen, omdat de etherische olie er evengoed voor zorgt dat het wat minder vast wordt.
De kokosolie hoef je zelf ook niet op te warmen, door het prakken met een vork wordt die vanzelf mooi glad en kan je heel makkelijk alle ingrediënten mengen tot een gladde pasta.
Een plat glazen potje met dekseltje en hoppa… in de schuif van de wastafel.

’s Morgens sprong ik uiteraard gezwind uit mijn bed, vol ongeduld om die nieuwe deo te proberen.
Met één vinger smeerde ik een heel klein dotje onder beide armen en klaar was Kees ('t was wel een grappig zicht om met de rechter wijsvinger onder de rechteroksel te geraken, dus ’s anderendaags deed ik het met twee vingers). 
’s Avonds was ik redelijk verrast toen ik merkte dat ik geen enkele vorm van zweetgeur rook. Maar sceptisch als ik ben, wou ik het eerst toch nog een paar dagen testen voor ik het met de wereld deelde.

En zo geschiedde. We zijn nu een kleine week verder en ik begin echt lichtjes overenthousiast te worden! Zelfs na het lopen is er geen vuiltje aan de lucht. Letterlijk dan. 

Nu, hoe enthousiast ik ook ben, scepticisme zal altijd in mijn genen zitten. Daarom zit ik nu in de fase van ‘onderzoek’: is dat eigenlijk wel ok, dat je geen zweetgeur riekt als je toch zweet…?!

Wordt dus nog vervolgd. Als ik niet eerder doodval uiteraard…